Zelfvertrouwen ervaring: Ankie

Had ik het maar eerder gedaan

Ik had angst voor therapie, had ik het maar eerder gedaan. Eind 2007 kwam mijn leven in een stroomversnelling. Ik veranderde na jaren van baan en raakte prompt zwanger. Ik had al een zoon en toen bleek dat ik er nog een tweeling bij zou krijgen. Al snel bleek de ene helft van de tweeling iets aan het hart te mankeren. Er volgde een spannende tijd van veel ziekenhuisbezoeken en uiteindelijk zelfs opname. Mijn nieuwe baan raakte ik weer kwijt. In het ziekenhuis werden 7 weken te vroeg mijn twee piepkleine babyjongetjes geboren. Na 5 weken op en neer naar de IC van het kinderziekenhuis mochten ze mee naar huis.

Had ik gehoopt dat dit het einde zou betekenen van alle ellende, het was verre van dat. Na acht weken intensieve zorg voor de twee kleintjes, waarvan een met een aangeboren hartafwijking, en zorg voor de oudste die ook vroeg om zijn rechtmatige aandacht, stortte ik in. Ik at niet meer, sliep niet meer, kreeg last van hartkloppingen, paniekaanvallen en hyperventilatie. Als ik de kamer in kwam verstijfde iedereen. Zelfs de hond kroop weg in een hoekje met de staart tussen zijn poten.

Altijd al stond ik sceptisch tegenover alle vormen van therapie, maar toen ik uiteindelijk de wanhoop nabij was ben ik toch gegaan. En had ik het maar eerder gedaan. Wat een openbaring. Al na drie sessies had ik zoveel geleerd, zoveel inzichten verkregen; over mezelf, de mensen om me heen, het verleden, het heden, de toekomst. Kortom, over mijn leven.

De mist begon langzaam op te trekken uit mijn hoofd en ik kreeg weer lol in het leven. Ik was weer in balans. Nu, nog altijd, denk ik met regelmaat terug aan de dingen die ik toen geleerd heb, kleine dingen die er gezegd zijn. Ik ben blij dat ik me over mijn angst voor therapie heb heen gezet. Het heeft mij en mijn gezinnetje zo enorm geholpen. Iedereen is positief, blij en vrolijk.

Zelfs de hond komt me weer kwispelend tegemoet!

Ankie